Na interaktywnie.com pojawił się artykuł dotyczący reformowania życia politycznego i społecznego przez social media. Się pytam: jak?

Czytając, miałem wrażenie, że to kolejny artykuł opowiadający o tym, jak idealny jest świat, w którym żyjemy i jak idealne są media, z którymi współdziałamy. Pobożne życzenia, wywodzące sie z wizji pozytywnej utopii, zapoczątkowanej gdzieś w XVII wieku, wizji opierającej się o przekonanie, że obywatelstwo to wbudowany moduł człowieczeństwa, a współdziałanie i oddolna chęć zmiany otaczającej nas rzeczywistości to imperatyw dominujący w życiu człowieka. Tak jak mówiłem: utopia.

Po pierwsze: przesadą jest nazwanie strumienia newsów społecznościami. 10% użytkowników generuje 90% treści. Społeczność to uogólniając, jakaś tam struktura w której znaczenie ma nie tylko stopień możliwej komunikacji, ale także wzajemne relacje  i odpowiedzialności pomiędzy uczestnikami. Hobbes, umowa społeczna. Czy korzystanie z narzędzi tworzących social media to jakakolwiek społeczność? Zminimalizowana do poziomu abstrakcji interakcja, refleksja na poziomie palca odskakującego od gorącego czajnika, kultura a kuku.

Po drugie: autor pisze o demokracji liberalnej. Jeśli w ten sposób określać skrajnie techniczną formę zarządzania państwem, a takie są trendy (coraz mocniejsze angażowanie się państwa w życie obywatela, kontrola, biurokracja pełzająca, itd) to mamy do czynienia raczej z groteską. Jakie znaczenie dla wielomilionowego kraju ma garść osób, komunikujących się za pomocą czegoś, co jest nazywane właśnie social mediami ? Co tak realnie zmienia obecność tych miejsc ? Jak to wpływa na rzeczywistość, poza wypryskami w rodzaju awantury o tożsamość blogera czy puste akcje stawania w obronie czy poparcia ?

Po trzecie: zasięg. Jeśli odbywa się debata o mediach bez udziału przedstawicieli naszej działki – jakie realne znaczenie ma to, co myślimy o tym, jak wpływamy na świat? Czy może należy jeszcze / ciągle powstrzymywać się przed wywieszaniem flag na reichstagu starego porządku, bo tak naprawdę, to z punktu widzenia kogoś, kto stoi poza dyskusją – nasz głos nie istnieje?

System w którym żyjemy, szczególnie w tym kraju, jest pomieszaniem skrajnie stechnicyzowanej organizacji ze skrajną obojętnością społeczeństwa. Social media – a raczej ludzie, którzy uczestniczą w tym Przedsięwzięciu – niewiele zmieniają. To jeszcze (?) hermetyczny świat dostępny i użytkowany przez garść zapaleńców. Społeczności to nie wolność, a narzędzie. Narzędzie najczęściej używane do dodawania zdjęć, opisywania swoich stanów emocjonalnych czy dogłębnej analizy serwowanej treści, analizy podawanej najczęściej w formie “świetne #zdjęcia i niezły #klimat @grafik”. Istnieją zapowiedzi  zmian Jest parę inicjatyw mających potencjał (dziennikarstwo obywatelskie, irański przykład wykorzystania twittera)  -ale historia pokazuje, że o ile łatwo o manifesty, o tyle trudniej i o realne zmiany.

Podsumowując: społeczności nie zmieniają rzeczywistości. Jeśli już, to postrzeganie i świadomość osób korzystających z tych narzędzi. A i tak to tylko promil osób tworzących tą rzeczywistość.